เสียงกระซิบจากความว่างเปล่า
พิมพ์ชอบตามแม่ไปที่ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง ใหญ่ๆ ที่แม่ทำงาน กลิ่นหอมๆ ของแป้ง ดอกไม้ และส่วนผสมแปลกๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศเสมอ มันเป็นกลิ่นที่พิมพ์ชอบมากที่สุดในโลกเลยล่ะ แต่บางที... มันก็มีกลิ่นอื่นปนมาด้วย กลิ่นเหมือนดอกมะลิที่เริ่มเหี่ยวโรยและมีความเศร้าซ่อนอยู่ยังไงไม่รู้ บอกไม่ถูกเลยค่ะ
เวลาที่ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง เริ่มเงียบลง เพราะพี่ๆ คนงานพักกินข้าวหรือกลับบ้านไปแล้ว พิมพ์มักจะได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ เหมือนเสียงผู้หญิงกำลังคุยกัน หัวเราะกันเบาๆ แต่พอพิมพ์เหลียวมองไปรอบๆ ก็ไม่เจอใครเลยสักคน มีแต่เครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ตั้งนิ่งเงียบ แสงไฟจากหลอดนีออนสะท้อนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ พิมพ์พยายามตั้งใจฟังอยู่หลายครั้ง เสียงนั้นเหมือนมาจากกำแพง หรือบางทีก็เหมือนลอยมาจากเพดาน ทำให้พิมพ์ขนลุกเบาๆ แต่ก็อยากรู้ว่าใครกันที่คุยกัน
เงาประหลาดและห้องต้องห้าม
มีมุมหนึ่งใน โรงงานผลิตเครื่องสำอาง ที่แม่มักจะบอกพิมพ์เสมอว่า "อย่าเข้าไปใกล้นะลูก ห้องนั้นมีของเก่าๆ เยอะ เดี๋ยวจะบาดมือเอา" มันเป็นห้องเล็กๆ อยู่ลึกเข้าไปด้านใน ผ้าม่านสีเข้มเก่าๆ ปิดหน้าต่างไว้ตลอดเวลา ทำให้ดูมืดทึบและน่ากลัวอยู่เสมอ พิมพ์เคยแอบมองลอดช่องประตู ตอนที่ประตูถูกเปิดทิ้งไว้แง้มๆ แวบหนึ่ง พิมพ์เห็นเงาตะคุ่มๆ เหมือนคนกำลังยืนก้มหน้าทำอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน แต่พอกะพริบตา... เงาก็หายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและอากาศที่เย็นยะเยือก
ครั้งหนึ่ง ตุ๊กตาหมีตัวโปรดของพิมพ์เผลอหล่นกลิ้งเข้าไปใกล้ๆ ห้องนั้น พิมพ์ต้องก้มตัวลงไปเก็บ ตอนที่มือเล็กๆ เอื้อมไปคว้าตุ๊กตา พิมพ์รู้สึกเหมือนมีลมเย็นๆ พัดผ่านแก้มเบาๆ เหมือนใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างๆ ทั้งๆ ที่วันนั้นอากาศภายนอก โรงงานผลิตเครื่องสำอาง ก็ร้อนอบอ้าวมากๆ กลิ่นดอกไม้เหี่ยวๆ ก็โชยแรงขึ้นมาอีก พิมพ์รีบคว้าตุ๊กตากลับมากอดแน่น แล้ววิ่งไปหาแม่ทันที เล่าให้แม่ฟังทุกอย่าง แต่แม่ก็ทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วบอกว่า "ลูกคงคิดไปเองน่ะ" แต่พิมพ์รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
ความฝันของแม่และอดีตที่ซ่อนอยู่
พักหลังๆ แม่ดูเหนื่อยง่ายขึ้นมาก ตื่นเช้ามาก็บ่นว่าปวดหัวบ่อยๆ แล้วบางทีก็ละเมอพูดอะไรแปลกๆ ตอนกลางคืน พิมพ์เคยได้ยินแม่พูดชื่อผู้หญิงคนหนึ่งว่า "เมษา... เมษาไม่น่าเลย" แล้วก็บ่นพึมพำเรื่อง "สูตรที่ผิดพลาด" กับ "อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในโรงงาน" พิมพ์ไม่เข้าใจว่าแม่พูดถึงอะไรกันแน่ แต่ดูเหมือนแม่จะกังวลและกลัวอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แห่งนี้มากเหลือเกิน
วันหนึ่ง พิมพ์แอบไปค้นของใต้โต๊ะทำงานแม่ เพราะอยากหาดินสอสีมาวาดรูปเล่น พิมพ์เจอรูปถ่ายเก่าๆ แผ่นหนึ่งหล่นอยู่ข้างใต้ เป็นรูปผู้หญิงหน้าตาสวยคนหนึ่งกำลังยิ้มหวานอยู่ในชุดทำงานของโรงงานแห่งนี้ ดูแล้วคล้ายแม่แต่ไม่ใช่ แม่บอกว่าเป็นรูปเพื่อนเก่าของแม่ชื่อคุณเมษา ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว ด้วยอุบัติเหตุร้ายแรงใน โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แห่งนี้... อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากพูดถึง และแม่ก็ดูเศร้ามากทุกครั้งที่เอ่ยถึงชื่อนี้
ดอกไม้ให้เธอ
พิมพ์แอบเก็บดอกมะลิสีขาวบริสุทธิ์ที่บานสะพรั่งอยู่หน้าบ้าน ไปวางไว้บนพื้นหน้าห้องเก็บของเก่าๆ ที่แม่ห้ามเข้า พิมพ์ก้มลงกระซิบเบาๆ กับประตูไม้ที่ดูเก่าแก่ว่า "หลับให้สบายนะจ๊ะคุณเมษา พิมพ์เอาดอกไม้มาให้แล้วนะ อย่ากลัวเลยนะ" พิมพ์ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากทำแบบนั้น แต่พิมพ์รู้สึกว่าคุณเมษาคงจะเหงาและอยากให้มีใครสักคนจำเธอได้
หลังจากวันนั้น... กลิ่นดอกมะลิเหี่ยวๆ ที่เคยโชยมาบ่อยๆ ก็ไม่ค่อยโชยมาอีกแล้ว เสียงกระซิบแผ่วๆ ก็เงียบหายไป ส่วนแม่ก็ดูสดใสขึ้นมาก เลิกบ่นว่าปวดหัวแล้วก็ไม่ละเมออีกต่อไป บางที... การที่เราได้ส่งกำลังใจและความปรารถนาดีให้ใครสักคน แม้เขาจะมองไม่เห็นเราแล้วก็ตาม ก็อาจจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นได้จริงๆ นะ พิมพ์คิดว่าไม่ว่าจะเป็นคนหรือเป็นวิญญาณ ทุกคนก็คงอยากได้รับความเข้าใจและความเมตตาจากผู้อื่นเหมือนกันหมดเลยล่ะค่ะ
